نشستن پاي صحبتهاي قاضي مرتضوي و سردار رادان در شبهاي اخير خيلي ها را پاي رسانه حكومت نشانده تا شايد تكليف اين روزهاي افزايش طرح امنيت اجتماعي يا به عبارتي مبارزه با زنان بد حجاب و اراذل واوباش! را بدانند. همين حالا كه دارم مي نويسم، قاضي مرتضوي با افتخار از طرح امنيت اجتماعي مي گويد و در مورد حقوق شهروندي متهمان و محكومان صحبت مي كند و از كرامت انساني متهم مي گويد كه خود اين مساله جاي بحث بسيار دارد.

در واقع نيامده ام تا از اين طرح بنويسم. انگيزه تمام اين سخنها پخش فيلم اعترافاتي از جواني به نام رجبي در برنامه كوله پشتي و مصاحبه با دختري بود كه مورد تجاوز وي قرار گرفته بود. اين فرد از مشروب استفاده كرده بود، سابقه شرارت داشت و باقي قضايا و دختر...

پس از همه اعترافات ، بين دو طرح نيروي انتظامي كه در بالا ذكر شد آنچنان پيوند آشنايي برقرار شد كه براي چند لحظه حداقل من را به عنوان يك زن دچار شك كرد.

آخرين سوال مصاحبه كننده اين بود كه دختر مورد نظر در روز حادثه چگونه لباس پوشيده بود؟ و پاسخ متهم اين بود: لباس تنگ، موهاي بيرون با آرايش زننده!

درست در حالي كه قرباني تاكيد مي كرد اين حادثه در شب اربعين رخ داده و با كمي تعجب و تا حدي ناراحتي بيان نمود كه لباسش چندان هم تحريك كننده نبوده است. باز هم سناريوي تكراري برخورد با جرايم اين چنيني. درست دو سال پيش بود كه يكي از هم كلاسي هاي من هم ربوده شد و تا مرز تجاوز هم پيش رفت كه خوشبختانه از مهلكه گريخت. يكي ازسوالات اصلي نيروي انتظامي و دادگاه هم اين بود كه چه لباسي پوشيده بودي؟

بعد از سه ماه تهديد وكشمكش متجاوز آزاد شد و همكلاسي من هم  براي عمري، خاطره آن روز و تحقير آن روزهاي دادگاه و عدم حمايت نهادهاي مربوط را به خاطر سپرد.

ديگر چه مي توان گفت وقتي تو بايد از حقوق شهروندي خودت چشم پوشي كني تا در امان بماني؟! چه مي توان گفت وقتي راه حل امنيت در كشور محدوديت وسيع نيمي از افراد جامعه تعريف مي شود نه تربيت فردي و حمايت از تك تك افراد جامعه.

فقط مي توان گفت: طبق معمول " قرباني، متهم است!"