براي فهم  بهتر نظريه هاي فمينيستي شايد بي فايده نباشد ( و حتي ضروري مي نمايد ) كه با برخي از فعالان جنبش زنان و زنان برجسته در اين زمينه و فعاليتهاي آنان آشنا شويم . به همين منظور از اين پس در كنار بخش نظريه هاي فمينيستي بخشي را هم به معرفي اين چهره ها اختصاص خواهم داد.[1]

براي معرفي شخصيتهاي فمينيست شايد بهتر باشد بار ديگر به عقب بازگرديم . قبل از آغاز فمينيسم به صورت رسمي و حضور آگاهانه زنان در اين جنبش و طرح مطالباتشان زناني بودند كه به مدارج عالي علمي رسيدند ، به عنوان سران حكومتي به فعاليت پرداختند ، شاعر و نويسنده بودند و يا از مبارزين سياسي به شمار مي آمدند . از جمله مي توان به اين افراد اشاره كرد :

ـ بوديچه (وفات 61) ملكه سلحشوري كه روميان فاتح انگلستان را با شكست مواجه كرد .

ـ سافو(650پيش از ميلاد ) شاعر بزرگ سرزمين يونان باستان .

ـ ليدي موراساكي شي بو (1026ـ978) نويسنده ژاپني اولين داستان بلند كه” قصه گنجي“ نام دارد .

ـ ژاندارك (31ـ1412) مبارز و سياست گذار فرانسوي كه در 19 سالگي اعدام شد .

ـ ملكه اليزابت اول ( 1603ـ1533) فرمانرواي كبير بريتانيا كه الهام بخش رنسانس انگلستان بود .

ـ خوانا اينس دلا كروز (1695ـ1651)، خواهر روحاني ، اديب و شاعر مكزيكي ، مبدع اولين شاهكار شعر امريكاي لاتين كه تفتيش عقايد او را خاموش ساخت .

 ـ ملكه كاترين كبير( 96ـ1729) آلماني به مدت 35 سال بر روسيه حكومت كرد . او يك ”روشنفكر مستبد بود“ .

پس از اين دوره اوليه و با آغاز زمزمه هاي مختلف پيرامون حقوق برابر انسانها در برابر حقوق مقدس پادشاهان ، به تدريج بحثهاي حقوق زنان و اينكه زنان در كجاي اين بحثها جاي دارند نيز آغاز شد . در بحثهاي اوليه در مورد نا برابري به وضوح غفلت از نا برابري ميان زنان و مردان و حتي دفاع و توجيه آن را خواهيم ديد ( بحثهاي ژان ژاك روسو ) اما به تدريج اين بحثها مورد انتقاد واقع شده و مجال طرح مسائل و جايگاه زنان به وجود مي آيد و انقلاب فرانسه فرصتي را براي زنان ايجاد كرد تا بتوانند به شرايط گذشته خود نه تنها در حيطه فردي بلكه در سطح اجتماعي نيز خاتمه دهند . زنان شاغل پاريس اولين گروهي بودند كه رشته امور را به دست خود گرفتند . در اكتبر 1789 ، در حالي كه آقايان در مجلس موسسان سخت سرگرم بحث در مورد قانون اساسي جديد فرانسه بودند . زنان انقلابي (شلوار پوش ) ، زنان كارگر رختشوي خانه ، زنان خياط ، خدمتكار ، فروشنده ، همسران كارگران به اعتراض عليه كمبود غذا به تظاهرات پرداختند . حدود 6000 زن به طرف تالار اجتماعات شهرداري پاريس راهپيمايي كردند تا تقاضاي خود را براي نان ارزان تر اعلام كنند .

دراين دوره انقلابيون فرانسه به دوگروه ژاكوبن هاي افراطي كه خواستار حذف سلطنت بودند و ژيروندن هاي معتدل كه خواهان سلطنت مشروطه بودند تقسيم شده بود. گروهي كه طرفدار ژاكوبن ها بودند عنوان زنان شهروند جمهوري خواه انقلابي را داشتند . يونيفورم آنان شلوار راه راه قرمز و سفيد و يك كلاه قرمز به نام ” كلاه آزادي “ بود و در تظاهرات بازوان يكديگر را ميگرفتند . آنان خواستار حق راي و نيز مقامهاي عالي رتبه نظامي و غير نظامي براي زنان در جمهوري جديد بودند .

اما در دوره فرادستي ژيروندن ها بود كه قانون طلاق به نفع زنان در مجلس موسسان تصويب شد . بسياري از فمينيستهاي اوليه ، با ظهور حزب ژيروندن پديد آمدند و در زمان ترور ژاكوبن ها (سال 1793) از پاي در آمدند . المپ دو گوژ يكي از زنان عضو حزب ژيروندن بود كه در جاي خود به او خواهيم پرداخت .

مطالب اين بخش از نظريه ها را به ترتيبي كه در كتاب فمينيسم ،قدم اول ( سوزان آليس واتكينز ،ماريزاروئدا و مارتا رودريگز / ترجمه زيبا جلالي ناييني ) آمده ادامه خواهم داد و در تكميل بحثها از جزوه نظريه فمينيستي دكتر فاطمه صادقي ، كتاب مقدمه اي بر مطالعات زنان دكتر حميرا مشير زاده و ... استفاده خواهم كرد .